میخوام بیشتر "تو" داشته باشم...

دچار سندرم ننوشتنِ وبلاگی شدم. شاید دلیلش این باشه که

الان یکیو دارم که...

حرفامو میشنوه، یکی که برام وقت میذاره، بهم توجه میکنه، منو تو زندگیش و هر ساعتِ هر روزش شریک میکنه، و تو زندگیم و هر ساعتم شریکم شده... وقتی خوشحاله، وقتی ناراحته، وقتی باخانواده است، وقتی تنهاست، وقتی کار داره، وقتی درس داره، وقتی بیرونه، وقتی دانشگاست، وقتی خونه است... منو فراموش نمیکنه... منو هم میبره پیش خودش...

Everybody needs inspiration
Everybody needs a song
A Beautiful melody, when the night's so long
Cause there is no guarantee
That this life is easy

When my world is falling apart
When there's no light to break up the dark
That's when I, I, I look at you

......

You appear just like a dream to me
Just like a kaleidoscope colors that cover me
All I need every breath that I breathe

اما نباید نوشتن رو کم کنم.. باید بیشتر بنویسم.. باید این روزا ثبت بشن... قراره بعدا با عینک بشینیم اینارو مرور کنیم!!

بذار جمله م رو اصلاح کنم

الان یکیو ندارم...

الان همه کسم رو دارم

یکی نیست فقط به اندازه ی یکی...

یکی هست به اندازه ی همه...

این آهنگو قبلا هم تو وبلاگ نوشتم، اما نصفه... قسمت عشقولانش رو ننوشته بودم...

You appear just like a dream to me...