آرامش بگیریم...آرامش بدیم...

1.

اینکه آدم یه نفر رو داشته باشه تا حرفاشو بهش بزنه خیلی خوبه... اینکه یه نفر رو داشته باشه تا تو سختیا کتارش باشه خیلی خوبه... یکی رو داشته باشه که وقتی نگرانه.. وقتی کاراش زیاده.. وقتی مشکلی پیش میاد، بهش دلگرمی بده خیلی خوبه... اصلا همه آدما باید یکیو داشته باشن که وقتی باهاش حرف میزنن سبک بشن... که باهاش شادی و غصه شونو شریک بشن...

همه اینا خوبه... عالیه اصلا... ولی گاهی وقتام...

2.

اینکه آدم بشه یه نفرِ کسی که حرفاشو میشنوه خیلی خوبه... اینکه بشه یه نفرِ کسی که تو سختیا کنارشه خیلی لذت بخشه... بشه آرومِ جون کسی که وقتی نگرانه و کاراش زیاده و مشکلی پیش اومده بهش پناه میاره.. چه لذتی بالاتر از اینکه بشنوی که حرف زدن با تو آرومش میکنه ... اینکه بشی دلیل کمتر شدنِ پستای اینستاگرامش، چون هستی... خیلی خوبه که بشی دلگرمی کسی.. اینکه فقط باتو از رازهای زندگیش بگه... چه لذتی بیشتر از اینکه بشی محرم همه زندگی کسی... اصلا همه آدما باید یکیو داشته باشن تا تو همه سختیا و شادیا و خوشی ها و ناخوشی ها کنارش باشن...

محبت ندیدن و محبت نکردن آدم رو مریض میکنه...

اما "فقط محبت دریافت کردن" و "فقط محبت فرستادن" هم مریض میکنه...

وقتی هم توی حالت اول قرار داری و هم توی حالت دوم، یعنی همه چی درسته...

:)