دچار سندرم ننوشتنِ وبلاگی شدم. شاید دلیلش این باشه که الان یکیو دارم که... حرفامو میشنوه، یکی که برام وقت میذاره، بهم توجه میکنه، منو تو زندگیش و هر ساعتِ هر روزش شریک میکنه، و تو زندگیم و هر ساعتم شریکم شده... وقتی خوشحاله، وقتی ناراحته، وقتی باخانواده است، وقتی تنهاست، وقتی کار داره، وقتی درس داره...